شب قطبی
  
 طولانی ترین شب دنیا...اولین طلیعه های صبح چقدر دورند
 
تیر 1387
ش ی د س چ پ ج
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
 
آرشیو

خفن ترین جادوگر قرن Close
تبلیغات در بلاگ اسکای
 
چهارشنبه 25 بهمن ماه سال 1385

می دانم ٬ حالا دیگر مطمئنم که سالهاست که مرده ام.

می دانم ٬ حالا دیگر مطمئنم که امسال هم نمی آیی.

می دانم ٬ حالا دیگر مطمئنم که اگر نیایی هم زمستان می گذرد.

می دانم ٬ حالا دیگر مطمئنم که خاطره تداوم حسرت یه احتیاجه.

می دانم ٬ حالا دیگر مطمئنم که حافظه ام را در تاریخ گم کرده ام.

می دانم ٬ حالا دیگر مطمئنم که همه ی دلهره های قطبی ام را دوست داری.

ای حسرت!

اما هنوز نمی دانم چگونه به غیب شدن ناگهانیت عادت کنم؟!؟

این کذامین چهره ی توست؟!!


 
چهارشنبه 11 بهمن ماه سال 1385
تحمل کن٬ هنوز تحمل کن...سحر نزدیک است

هجوم ملخ های وحشی به کاسه ی سرم

تکه های جویده جویده شده ی مغز

ستاره های هشت گوش

مرد پیاده

کویر داغ بی انتها

تکه ابری که شبیه تو بود

گذر ثانیه ها

اثبات حجم تنهایی من

مسیر سنگلاخ

جسدهای پوسیده

حفره های خالی چشم از پس اسکلت جمجمه

پرواز مدور کرکسها بالای سر

جیغ یک کفتار لاشه خوار

نه تحمل کن٬هنوز تخمل کن٬ سحر نزدیک است!

ستاره های هشت گوش

تیغه های فلزی

قلب برش خورده                             فواره ی خون

انگشتان خرد شده

پاهای تاول زده     سوزش آفتاب

ستاره های هشت گوش

حرکت از لبه ی تیغ

پاهای بی انگشت

نه تحمل کن٬ هنوز تحمل کن   سحر نزدیک است.

ریه های انباشته از دود

حسرت لذت یک نفس

تابلوی ورود ممنوع

تابلوی دور زدن مممنوع

گردش به راست ممنوع

گردش به چپ ممنوع

دستور حرکت!!!!

ستاره های هشت گوش

نوای زهر آگین آسمانی

زانوهای پوسیده....

نه تحمل کن٬هنوز تحمل کن سحر نزدیک است.

شکم دارکوب خورده....شب منجمد قطبی

آسمان سرخ............

من چهره ی پس پوست و گوشت تو را می شناسم.


 
یکشنبه 8 بهمن ماه سال 1385

چه روز گندیه امروز٬

مدام یاد پارسال و پیار سال و سالهای قبل تو این روز می افتم یاد ۶ سال پیش این روز...

اصلا ۴۰ سال پیش این روز...

حالم از همه ی این روزا بهم میخوره...

بابا یکی یه ضد تهوع قوی نداره به من بده؟


 
شنبه 7 بهمن ماه سال 1385

شبها رو دوست دارم کاش همیشه شب باشه یه شب دراز قطبی...

فقط شبها میتونم ببینمش

حیف که معشوق من منو قابل نمیدونه خودش به دیدنم بیاد ٬تنها

همیشه فقط با حضور رویا میاد پیشم میخوام بدون رویا ببینمش٬ محکم در آغوشش بکشم مگه چی میشه؟

چی میشه منو با خودش ببره؟مگه از اشک هر روز من خبر نداره؟

چقدر انتظار؟!؟

وقتی مادرت مادر نباشه از یه پله عقب تر از کی میشه توقع داشت؟

کاش حداقل همونی بودم که میگفتن ٬ اونجوری دلم نمیسوخت...شکستن و تکه تکه شدنم معشوقم رو هم به ترحم وا نداشته اونقدر عاشقم که نمیتونم سنگدلی رو هم حتی بهش نسبت بدم...

چی کار کنم؟!؟

فقط سیگار

راه بهتری هم هست یعنی؟


 
یکشنبه 1 بهمن ماه سال 1385
چقدر زود دیر می شود

                                                                                                                                                                 

                                             دیروز از جلوی رستوران طوبی گذشتم ٬ 

                                                                                    همه چی از یاد آدم میره مگه یادش که همیشه یادشه!!!

پ.ن: از خاطره زیاد خوشم نمیاد ولی بعضیاش....ولی بعضیاش....بعضیاش.

 


برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
 
تعداد بازدیدکنندگان : 23351


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها